Episode Details

Bir önceki yazımızda, Didi-Huberman’ın görmenin gözde bitmeyişi ile sûretin de hakikatin kendisi hâline gelmeyişini “bambaşka bir ontolojik zeminden ve maharetle” problemleştirdiğini belirterek, bu bağlamda onun mezar örneğine kendi anlayışımızdan baktığımızda görünenden onda göze verilenin taş – yüzey – hacim ve biçim; nazara açılanın ise yokluk – ölüm – hatıra – kayıp – öte – görünmeyen zincirine tabi olduğunu ilk husus olarak iletmiştik.