Episode Details

Alpinistët e vjetër kanë një rregull: nuk e lëshon ankorin e vjetër derisa të jesh siguruar te ankori i ri. Abrahami bëri të kundërtën. Ai lëshoi të vetmen gjë ku mund të mbahej — Isakun — dhe u mbajt vetëm te Perëndia. KY është besim i vërtetë: të lëshosh atë që sheh dhe të besosh Atë që nuk e sheh.

Nga Zanafilla 22 marrim gjashtë mësime.

Së pari — Ngrihu herët kur Perëndia flet.
Abrahami u ngrit herët në mëngjes. Nuk e shtyu bindjen për nesër. Kur Perëndia flet qartë, pyetja nuk është vetëm: «A do t’i bindem?» Por: «Sa shpejt do t’i bindem?»

Së dyti — Thuaj: «Do të kthehemi», edhe kur nuk sheh si.
Abrahami nuk e dinte se si do të kthehej Isaku, por foli me besim. Besimi nuk pret gjithmonë të shohë përpara se të flasë. Ai beson dhe pastaj ecën.

Së treti — «Perëndia do ta sigurojë» nuk është thjesht një frazë.
Abrahami e tha këtë para se të shihte dashin. Ai besoi para se të shihte zgjidhjen. Kjo do të thotë: Perëndia tashmë ka parë atë që ti ende nuk e sheh.

Së katërti — Mos i mbaj fort «Isakët» e tu.
Fëmijët, karriera, shëndeti, shërbesa dhe marrëdhëniet janë dhurata të mira. Por ato nuk duhet të zënë vendin e Dhënësit. Mbaji gjërat e mira me dorë të hapur.

Së pesti — Thuaj: «Ja ku jam».
Abrahami ishte i gatshëm t’i thoshte «ja ku jam» Perëndisë, Isakut dhe engjëllit. Besimi i vërtetë nuk ndryshon fytyrë sipas situatës. Ji i pranishëm me Perëndinë, me familjen dhe me njerëzit që Ai të ka besuar.

Së gjashti — Dëgjo zërin e Perëndisë, jo vetëm ndjenjat e tua.
Bekimi erdhi sepse Abrahami dëgjoi zërin e Perëndisë. Jo sepse gjithçka kishte kuptim, por sepse besoi dhe u bind.

Prandaj, kur Perëndia të kërkon të lëshosh ankorimin e vjetër, mos ki frikë.
Ankorim i vërtetë nuk është ajo që mban ti.

Ankori yt është Perëndia.