Episode Details

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را با خوانش فاطمه زندی

Published 6 days, 16 hours ago

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 2.34 مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

سَگ، زمستان جَمعْ گردَد، اُسْتُخوانْشْ.

زَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانْشْ.

کو بگویَد، کین قَدَرْ تَن—کِه مَّنَم—

خانه‌ایَّ ازْ سَنگ، بایَد کـَردَنم!

چونْک تابستان بیایَد، مَن بِچَنگ

بَهرِ سَرما خانه‌ای سازَم زِ سَنگ.

چونْک تابستان بیاید، از گُشاد،

اُستُخوانها پَهن گردَد؛ پوست، شاد.

گویَد او، چون زَفت بینَد خویش را:

«دَر کُدامین خانه گُـنجَم، اِی کیا؟».

زَفت گردَد. پا کِشَد دَر سایه‌ای.

کاهِلی، سیری، غَری، خودرایه‌ای،

گویَدَش: «دِل خانه‌ای ساز اِی عَمو!».

گوید او: «در خانه کِی گُنجَم؟ بِگو!

اُستُخوانِ حرصِ تو، دَر وقتِ دَرد،

دَرهَم آیَد خُرد گردَد، دَر نَوَرد.

گویی اَز توبه بِسازَم خانه‌ای،

دَر زِمستان باشُدَم اِستانه‌ای،

چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص، زَفت،

هَمچو سَگ، سودایِ خانه از تو رَفت.

شُکرِ نِعمت، خوشتَر از نِعمت بُوَد.

شُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد؟

شُکْر، جانِ نِعمت و نِعمت چو پوست؛

زآنْک شُکر آرد تُرا تا کویِ دوست.

نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباه.

صیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکر، شاه.

نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میر؛

تا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر.

سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَق؛

تا رَوَد از تو شِکَم‌خواری و دَق.».