Episode Details

«Mbill me Besim, Jeto me Premtimin»

Mësime nga Zanafilla 21

Gratë kanë një zakon të bukur kur presin fëmijën: mbajnë rrobat e vogla gati — të lara, të palosura — javë para lindjes. Jo nga nervozizëm, por nga besim: «po vjen, ta kemi gati». Kapitulli 21 na fton të jetojmë kështu ndaj premtimeve të Perëndisë. Nga ky kapitull marrim:

Së pari — kur Perëndia mban fjalën, gëzohu me zë. Sara nuk e mbajti gëzimin brenda — e bëri thirrje: «kushdo që dëgjon, do të qeshë me mua». Kur Perëndia të mban fjalën — pas pritjes, pas vuajtjes, pas dyshimit — tregoje. Gëzimi i mbajtur brenda privohet nga forca; gëzimi i ndarë me të tjerët shumëfishohet. Dëshmia jote e gëzimit mund të jetë «e qeshura» e dikujt tjetër.

Së dyti — mos ngatërro Ismaelët me Isakët e jetës. Ismaeli ishte i vërtetë, i dashur, i bekuar — por nuk ishte fëmija i premtimit. Edhe ne kemi «Ismaelë» të dashur: plane të mira, mundësi reale, marrëdhënie me vlerë — por që nuk janë premtimi i Perëndisë për ne. Kur Isaku lind, Ismaeli nuk mund të qëndrojë. Pyet: çfarë po mbaj unë bashkë me premtimin e Perëndisë, kur të dy nuk bashkëjetojnë dot?

Së treti — kur Perëndia të çon në shkretëtirë, mos i mbyll sytë. Agari qante — dhe pusi ishte aty. Ndonjëherë zgjidhja jonë nuk mungon; ne mungojmë me sy të hapur. Dhimbja, frika, lodhja na mbulojnë sytë. Lutu: «Zot, hapi sytë e mi» — dhe pastaj shiko sërish rreth teje. Ndoshta pusi është më afër se mendon.

Së katërti — ndërtoji marrëdhëniet me paqe, edhe me ata që gabuan. Abimeleku kishte gabuar me Abrahamin — dhe prapë Abrahami hyri në marrëveshje me të. Nuk e harroi; rregulloi problemin e pusit së pari. Por nuk e la armiqësinë të ngurtësohej. Paqja e ndërtuar me hap-pas-hapi — edhe me ata që na lënduan — është trashëgimi për fëmijët tanë.

Së pesti — mbill pemë. Abrahami mbolli një pem eshkë te Beer-Sheva (v. 33). Pema eshkë rritet ngadalë — Abrahami kurrë s'do ta shihte të rritur. Por e mbolli prapë. Kjo është gjuha e besimit afatgjatë: punë për brezin tjetër, jo vetëm për ditën tënde. Çfarë po «mbill» sot që do ta korrë djali yt, nipi yt, kisha e nesërme? Bibla kurrë nuk na thotë se Abrahami qau kur u largua nga Beer-Sheva duke lënë pemën e vogël pas. Por na thotë se besoi. Mbill me besim — edhe kur nuk do të jesh aty ta shohësh.

Së gjashti — thërriti emrin e Zotit edhe në ditët e zakonshme. Pas marrëveshjes, pas pusit, pas pemës — Abrahami «thirri emrin e Zotit» (v. 33). Jo vetëm pas mrekullive — edhe pas ditëve të zakonshme të punës dhe marrëveshjeve. Adhurimi nuk është vetëm për momentet e mëdha; është zakoni i çdo dite të rëndomtë.