Episode Details

Afsluitdijk

De bus rijdt als een kamer door de nacht

de weg is recht, de dijk is eindeloos,links ligt de zee, getemd maar rusteloos,wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.Vóór mij de jonge pas–geschoren nekkenvan twee matrozen, die bedwongen gapenen later, na een kort en lenig rekken,onschuldig op elkanders schouder slapen.Dan zie ik plots, als waar 't een droom, in 't glasijl en doorzichtig aan de onze vastgeklonken,soms duidelijk als wij, dan weer in zee verdronkende geest van deze bus; het grassnijdt dwars door de matrozen heen.Daar zie ik ook mezelf. Alleenmijn hoofd deint boven het watervlak,beweegt de mond als sprakhet, een verbaasde zeemeermin.Er is geen einde en geen beginaan deze tocht, geen toekomst, geen verleden,alleen dit wonderlijk gespleten lange heden.

— Vasalis