Episode Details

غزل نمره ۰۳۵

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان

برو به کار خود ای واعظ اين چه فريادست

مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

ميان او که خدا آفريده است از هيچ

دقيقه‌ايست که هيچ آفريده نگشادست

به کام تا نرساند مرا لبش چون نای

نصيحت همه عالم به گوش من بادست

گدای کوی تو از هشت خلد مستغنی‌ست

اسير عشق (بند) تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی

اساس هستی من زان خراب آبادست

دلا منال ز بيداد و جور يار که يار

تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

تو را نصيب همين داد و اين تو را دادست

(نور عثمانیه)

برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ

کز اين فسانه و افسون مرا بسی يادست