Episode Details

رومیان ۴:‏۲۲-‏۲۵و از این جهت برای او عدالت محسوب شد و لکن اینکه برای وی محسوب شد نه برای او فقط نوشته شد، بلکه برای ما نیز که به ما محسوب خواهد شد، چون ایمان آوریم به او که خداوندِ ما عیسی را از مردگان برخیزانید، که به سبب گناهانِ ما تسلیم گردید و به سبب عادل شدنِ ما برخیزانیده شد.

ابتدا، قصد دارم چند پرسش مطرح کنم:۱. چرا هم در مورد ابراهیم و هم در مورد ما، ایمانمان برایمان عدالت محسوب می‌شود؟ واژۀ «از این جهت» در ابتدای آیۀ ۲۲ به چه معنا است: «از این جهت، [ایمان] برای او [ابراهیم] عدالت محسوب شد».۲. چه نوع ایمانی برای ابراهیم و برای ما عدالت محسوب می‌شود؟ آن هنگام که خدا در ابتدا با ابراهیم سخن گفت و به او فرمود سرزمین اور کلدانیان را ترک نماید، آیا آن ایمان برای او عدالت محسوب شد؟ یا آن زمان که در پیدایش ۱۵:‏۶ خدا به او وعده داد ذرّیتش را چون ستارگان زیاد نماید؟ یا در پیدایش فصل ۱۷ که با وجود کهن‌سال بودن ابراهیم و ناباروریِ ساره خدا به او وعده داد سال آینده صاحب پسری خواهند شد؟ یا ایمانی که در پیدایش فصل ۲۲ پسرش اسحاق را به منظور قربانی نمودن تقدیم کرد؟ آیا ما با ایمانی که در لحظه نشان می‌دهیم عادل شمرده می‌شویم یا با ایمانی که در طول زندگی از آن برخورداریم؟۳. آن ایمان چطور به حساب ابراهیم و به حساب ما گذاشته می‌شود؟ آیا این واقعیت که ایمانْ عدالت محسوب می‌گردد بدین معنا است که آن ایمان خودش نوعی عدالت است که به‌جا می‌آوریم و خدا آن را به قدری خوب و عالی به حساب می‌آورد که ما را شایستۀ عادل شمرده شدن بداند؟ گویی بهای عادل‌شمردگی پنج میلیون دلار باشد، ولی من فقط توانایی پرداخت یک میلیون دلار را داشته باشم و خدا نسبت به من رحیم و بخشنده باشد و یک میلیونِ مرا پنج میلیون به حساب آورد و بقیه را از قلم بیندازد. آیا عادل‌شمردگی به معنای واقعی این است که خدا عدالت خویش در مسیح را به حساب من می‌گذارد؟ اگر چنین است، پس این به چه معنا است که می‌گوییم ایمان عدالت محسوب می‌گردد؟باید به چه کسی یا چه چیزی ایمان آوریم تا عادل شمرده شویم؟

نکته‌ای که می‌خواهم بر آن تمرکز نماییم این است: ما باید به چه کسی یا چه چیزی ایمان آوریم تا بی‌گناه و عادل شمرده شویم؟ میانۀ آیۀ ۲۴، ما را به این مهم می‌رساند. آیات ۲۳-‏۲۴ می‌فرماید دلیلی که در پیدایش ۱۵:‏۶ چنین نوشته شد که ایمان ابراهیم برای او عدالت محسوب شد فقط برای او نبود، بلکه برای ما نیز بود «و لکن اینکه برای وی محسوب شد، نه برای او فقط نوشته شد بلکه برای ما نیز». از این نکته غافل نمانید. رسول عیسی مسیح در اینجا به ما می‌گوید آن هنگام که خدا این کلامش را به موسی الهام نمود: «برای او عدالت محسوب شد،» ما را نیز در نظر داشت. خدا می‌خواهد این موضوع را کاملاً شخصی قلمداد کنید. خدا می‌خواهد شما این را بخوانید و بشنوید و بدانید که شخصاً خودِ شما مخاطب هستید.حال، خدا به شما می‌گوید: «ایمان رابطۀ تو را با من اصلاح می‌گرداند. به من اعتماد کن. من ایمانت را برایت عدالت به حساب خواهم آورد.» آیا صدای او را می‌شنوید؟ «به من اعتماد کن. در من آرام بگیر. به من تکیه کن. روی من حساب کن. همه‌چیز رو به راه خواهد شد. من برای تو عدالت می‌آورم. تو عدالتی نداری که به من بدهی. من عدالت خودم را به تو می‌دهم. به من اعتماد کن. این عدالت عدالتِ تو محسوب خواهد شد.»سپس در میانۀ آیۀ ۲۴ به ما می‌گوید او کیست که باید به او اعتماد کنیم: « . . . او که خداوندِ ما عیسی را از مردگان برخیزانید، که به سبب گناهانِ ما تسلیم گردید و به سبب عادل شدنِ ما برخیزانیده شد.» خدا آن کسی است که به وی ایمان می‌آوریم تا بی‌گناه و عادل شمرده شویم. پولس خدایی که به او اعتماد می‌کنیم را با کاری که به انجام رسانده است به ما می‌شناساند. پس ما باید به اساس و محتوای ایمانمان پی ببریم وقتی پولس می‌گوید: «[خدا است] که ایمان را عدالت محسوب می‌نماید» و می‌گوید این برای ما که ایمان داریم نوشته شد و سپس توضیح می‌دهد خدا چه کاری انجام داده است.این حقیقت را در سه جمله دربارۀ خدا خلاصه نماییم: ۱) خدایی که به او اعتماد می‌کنیم با قدرتی تصورناپذیر عمل می‌کند؛ ۲) خدایی که به او اعتماد می‌کنیم رحیمانه نجات می‌بخشد؛ ۳) خدایی که به او اعتماد می‌کنیم عدالتی پیروزمندانه به عمل می‌آورد. کل این فصل، بیش از آنکه به این موضوع بپردازد که اساس عادل‌شمردگی ایمان است، به مفهوم عادل‌شمردگی پرداخته است. ولی، در آخرین جملۀ این فصل، پولس به این مطلب بازمی‌گردد که اساس عادل‌شمردگی ایمان است (او به رومیان ۳:‏۲۴-‏۲۶ بازمی‌گردد). اساس عادل‌شمردگی آن کاری است که خدا در تاریخ و در کاری که مسیح انجام داد به تحقق رساند. این حقیقت که ما چگونه از طریق ایمان آوردن با