Episode Details

تعریف

آموزۀ آفرینش بیان می‌کند که فقط خدا ازلی و سرمدی است و به تمام موجودات خارج از خودش وجود و شکل بخشیده است. خدا همه‌ چیز را با اقتدار کلام خود، از هیچ آفرید و هر آنچه آفرید، نیکو بود.

خلاصه

همان‌گونه که در اعتقادنامه‌های رسولان[1] و نیقیه[2]‌ اشاره ‌شده است، مسیحیت در طی تاریخ همواره معتقد بوده است که خدا خالق جهان است. این مقاله به بررسی آموزۀ تاریخی آفرینش و بسیاری از الزامات الهیاتی ناشی از آن می‌پردازد. این مقاله به‌جای پرداختن به حوزه‌هایی که میان مسیحیان اختلاف‌نظر ایجاد کرده، به جنبه‌های اصلی آموزۀ آفرینش می‌پردازد، که طی قرن‌ها و به‌طور گسترده مورد پذیرش مسیحیان بوده است. همچنین ضمن بررسی این جنبه‌ها، به بررسی دو عبارت «خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید» (پیدایش ۱:۱) و «در آغاز کلام بود و کلام با خدا بود و کلام، خدا بود» (یوحنا ۱:۱) می‌پردازد. در ادامه، بخشی را به ارائه عباراتی اختصاص می‌دهد که از دیدگاه الهیاتی نشان می‌دهند خدا منشأ و نگه‌دارنده همه ‌چیز است و همه ‌‌چیز را نیکو آفریده و نسبت به مخلوقات خود مسئولیت دارد و به آن‌ها اهمیت می‌دهد. این تنوع در آفرینش‌ بدیع خدا، انعکاسی از آموزۀ تثلیث است. آفرینشِ خدا با خلاقیت انسانی تفاوت دارد و با آن قابل‌ مقایسه نیست.مقدمه

به‌سختی می‌توان تصور کرد که در مسیحیت، مسئله‌ای بیش از آفرینش، مورد بحث و اختلاف‌‌نظر باشد. این پرسش که آیا خدا همه موجودات جهان را آفریده است یا نه، به کوره‌‌راهی در شن‌زار شباهت دارد. بحث در موضوع آفرینش، افراد را به دو گروه تقسیم کرده است: آن‌ها ‌که به آفرینش اعتقاد دارند، و آن‌ها ‌که اعتقاد ندارند.[3]

اما این پرسش فقط افراد را در دو گروه مخالف قرار نمی‌دهد، بلکه پرسش‌های دیگری را مطرح می‌سازد که پاسخ آن‌ها باعث اختلاف‌نظر بیشتری حتی در بین ایمانداران می‌شود. برای نمونه، پرسش‌های مربوط به مدت ‌زمان آفرینش، سنِ زمین و رابطه آفرینش و تکامل، مباحث گوناگونی را در میان مسیحیان مطرح کرده است. هنگامی ‌که آموزۀ آفرینش مورد بحث قرار می‌گیرد، این مسائل نه‌تنها به محور اصلی بحث تبدیل می‌شوند، بلکه جنبه‌های اصلی‌تر آفرینش را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند. هدف اصلی ما در این مقاله بررسی برخی از جنبه‌های آموزۀ آفرینش و بسیاری از مقایسه‌های کلامی است که مسیحیان در مورد آن‌ها اجماع بیشتری دارند.در آغاز خدا

سه واژۀ نخست کتاب مقدس، تأکید بدیهی بر خدا دارد. این‌ها از همان ابتدا به ما می‌گویند که قبل از اینکه هر چیز دیگری در جهان وجود داشته باشد، خدا از ازل بوده و هیچ‌ چیزی او را به ‌‌وجود نیاورده است. او از ازل و قبل از هر چیز بوده است. او از ازل بوده است، حتی پیش از اینکه چیزی مثل زمان وجود داشته باشد.نام خدا و روشی که در خروج ۳ موسی داده شد، قائم ‌به ‌ذات بودنِ خدا را تأیید و برجسته می‌کند. نام «یهوه» در آیه ۱۵، در زبان انگلیسی LORD ترجمه شده است، با حروف بزرگ نوشته می‌شود و با فعل «هستم» در آیه ۱۴ ارتباط دارد. به‌عبارت‌ دیگر، خدا نام خود را با تأکید بر «بودن»، به موسی بیان کرد؛ «به آنان (بنی‌اسرائیل) بگو: “هستم” مرا نزد شما فرستاده است.» (خروج ۱۴:۳) به ما می‌گوید که او «هستم» نام دارد؛ تنها کسی که هست. همچنین خدا نام خود را در بوته‌ای از آتش به موسی می‌گوید؛ بوته‌ای که نمی‌سوخت. (خروج ۲:۳-۳) به‌عبارت‌ دیگر، بوته در آتش شعله‌‌ور است، ولی به هیچ وجه نمی‌‌سوزد، چون به چیزی وابسته نبود، بلکه مستقل، دارای اختیار مطلق و قائم‌ به ‌ذات بود.این تصویری است که خدا با نخستین واژه‌های آفرینش به ما نشان می‌دهد.پیش از هر چیز، خدا وجود داشته، او تنها چیزی است که آفریده نشده و سرمدی است (مزامیر ۲۵:۱۰۲-۲۷ و مکاشفه ۸:۱). هیچ‌چیز او را به وجود نیاورد، بلکه او به همه موجودات خارج از خودش وجود بخشیده است. به این معنا که خدا نیاز به آفرینش نداشت تا تنها نباشد یا بتواند محبت باشد. او بی‌نیاز بوده و به چیزی خارج از خودش نیاز ندارد، بلکه او به‌دلیل سرمدی بودن، از صمیمیت و محبت کامل به‌عنوان سه شخص در یک خدا، پدر، پسر و روح‌القدس، لذت می‌برد. آفرینش دلیل کامل بودن خدا است، نه بیان نقص یا نوعی فقدان در ذاتِ او.خدا آسمان‌‌ها و زمین را آفرید

هنگامی ‌که کتاب‌ مقدس می‌گوید: «خدا آسمان‌‌ها و زمین را آفرید» (پیدایش ۱:۱) به این معنا نیست که خدا فقط آسمان‌‌ها و زمی